بين هيچكدام از نيروهاي گردان فرق نمي گذاشت. به همه يكسان احترام مي گذاشت. حتي در تقسيم امكانات، اين يكسان نگري را رعايت مي كرد. هيچ گاه به نيروهاي تحت امرش جسارت نمي كرد، بهترين امكانات را براي آنها تهيه مي كرد.
خاطرات مهرباني هاي او را نه تنها سنگرها در ذهن خود نگه داشته اند، بلكه دارخوين هم گاهي به مرور آن لحظات مي پردازد.
وقتي در منطقه ي دارخوين قرار شد گردان مكاني را براي استراحت پيدا كند، به چند ساختمان خشتي گلي رسيدند كه تقريباً مخروبه بودند. شايد بچه ها مي ترسيدند درون آنها استراحت كنند. اما دقيقاً در كنار آنها مدرسه اي نسبتاً بزرگ قرار داشت كه صد البته از آن ساختمان هاي خشتي  مخروبه بهتر بود.
همه منتظر بودند تا حاج احمد نيروها را در يكي از اين دو مكان تقسيم كند. آن روز همه ديدند كه او با خنده اي كه بر لب داشت، مدرسه را براي اسكان بسيجي ها اختصاص داد و اتاق هاي گلي را براي كادر و فرماندهي گردان در نظر گرفت.


راوي : مرتضي حاج باقري همرزم شهيد حاج احمد اميني