به گزارش سایت خشاب:شهید عدالتخواه (جانشین گردان) با شهید قربانزاده و شهید رشیدزاده خیلی صمیمی بودند. بعد از شهادت قربانزاده و رشیدی، ایشان تاب و توان زندگی کردن را نداشت. وقتی که قطع نامه پذیرفته شد ما در اهواز در مقری به نام جنگل بودیم.

 شب صدای الله اکبر بلند شد. بعضی ها خوشحال بودند که جنگ تمام شد و بعضی ها ناراحت بودند.

مسئولین بیشتر از همه ناراحت و غصه دار بودند. آخر شب، صدای گریه ای به گوشم خورد. دیدم شهید محمد حسین عدالتخواه است که زیر یکی از درختان جنگلی نشسته و گریه می کند و گاهی نیز توی سر خودش می زد و می گفت: اماما! کاش جام زهر را من نوشیده بودم نه تو.

راوی: عباس ایرانمنش