شماره خبر : 90107

شنبه 3 دي 1390

21:18:29

چاپ خبر

ذخیره خبر

نظرات کاربران

از معدود شهدایی که الگوی تمام عیار تشیّع ناب علوی است،کسی که در محضر قرآن و مکتب نهج البلاغه، تربیت شد، رشد کرد و به درجه ی والای شهادت نائل آمد، شهید عبدالمهدی مغفوری است.

به گزارش سایت خشاب:پنجم دیماه سالروز شهادت عبدالمهدی مغفوری فرزند برومند اسلام و یاور روح الله است. ضمن گرامیداشت یاد و خاطره ی این بزرگوار، خوشه ای از خرمن زندگی گهربارش را توشه ی راه می کنیم.
*عارف وارسته مرحوم آسید کمال موسوی: من بین علمای زیادی زندگی کردم.کربلا، قم، مشهد، همه جا بودم. عمرم را با مراجع و علما سپری کردم، اما مثل آقازاده ندیدم، حقا که یکی از بزرگ ترین و مقبول ترین بندگان خداست....به جدم قسم این عبدالمهدی ، حسابش با همه فرق می کند.
*معتقد بود باید همه ی کارها جهت دار و هدف دار باشد. میز کارش را رو به قبله می گذاشت و هنگامی که خدا به او فرزندی عطا کرد، او را از بیمارستان به گلزار شهدا برد و با تلاوت قران، اجازه نداد اولین کلامی که نوزاد می شنود، حرف های دنیایی باشد.
*هر وقت به منزل پدرش می رفت، دست پدر و مادر را می بوسید. هیچ گاه به خود اجازه نمی داد در حضور آن ها پایش را دراز کند و یا جلوتر از آن ها حرکت کند و یا زودتر از آن ها دستش را به سوی سفره دراز کند.
*به تجملات دنیا چشم نداشت. اتاق نشیمن را دو قسمت کرده بود، روی یک قسمت فرش و مابقی حصیر انداخته بود و خودش روی حصیر می نشست و می خوابید. می گفت: می ترسم نشستن و خوابیدن روی این فرش گرم و نرم، مرا از یاد محرومین غافل کند و نزد خدا شرمنده شوم.
*هنگام گوش دادن به روضه و یا قرائت قران، انگار در این عالم نبود. هیچ صدایی را نمی شنید و اصلا متوجه اتفاقات اطراف خود نمی شد.
*از جبهه به خانمش نوشت: کاش می شد خانم ها هم به جبهه بیایند. هر کس به این جا بیاید ساخته می شود و آن موقع است که می فهمد دین اسلام یعنی چه.
*آخرین بار که به جبهه رفت از زیر قرآن رد شد، قرآن را بوسید و گشود، سوره ی نور آمد:الله نور السموات و الارض. حالش دگرگون شد. چه سوره ی خوبی. انشاالله با نور بر می گردم.وقتی پیکر مطهرش را آوردند، صورتش در هاله ای از نور بود.
*هر وقت صحبت از مال دنیا می شد، فورا می رفت گلزار شهدا و با ادب کنار قبور شهدا می ایستاد، انگار که به نماز ایستاده باشد.دنیا را به خاطر خدا می خواست نه بیشتر.
*با همه ی علاقه ای که به جبهه داشت، وقتی بزرگان و فرماندهان اجازه ی رفتن نداده بودند، گردن می نهاد و فقط به انجام تکلیف فکر می کرد و خدا را مد نظر می گرفت.
*در سرآسیاب فرسنگی مسجدی بود که امام جماعت نداشت. عبدالمهدی می گفت: وقتی این مسجد را می بینم، قلبم تکه تکه می شود.بالاخره هم طاقت نیاورد و با 7-8 نفر از کسانی که به طور ثابت به مسجد می آمدند، نماز جماعت را برقرار کرد و از آن به بعد به لطف خدا حضور مردم زیاد شد.
*حاج مهدی حلقه ی اتصال معنوی فامیل بود.با کمالات و شناختی که از قران و سیره ی انبیاء داشت، همه را دور هم جمع می کرد و با روش خاصی که داشت قران و دستورات سازنده ی آن را می شناساند. مسابقه ای بین فامیل برقرار کرده بود تا با حفظ و فراگیری قران، با این کتاب آسمانی انس گرفته و خودسازی شود.
*یک روز به منزل آمد و گفت:کدام از این چراغ ها(چراغ خوراک پزی) را دوست داری؟گفتم: همان که هنوز توی کارتن است و کار نکرده است.گفت: پس زحمت بکش آن را بیاور چون نظر من هم همین است، دلم می خواهد حالا که من و خانمم به وسیله ای علاقه داریم، هر دو از آن بگذریم و در راه خدا، به خانه ی خدا هدیه اش کنیم.
*به اتفاق خانواده با ماشین کرایه، قصد رفتن به مطهر آباد را می کنند.راننده برای زود رسیدن، از مسیر خلاف و یک طرفه می رود.حاج مهدی می گوید نگه دار پیاده شویم.
راننده علت را می پرسد؛ حاج مهدی می گوید: شما شرعا و قانونا مرتکب خلاف می شوید و راهی که می روید یک طرفه است. راننده ضمن عذرخواهی، بازمی گردد و از مسیر قانونی می رود.
*معمولا به ماست و کمی نان در سفره ی غذا، راضی بود و قناعت می کرد.می گفت: ما باید به راه ائمه برویم و سفره ی ما نباید رنگین تر از سفره ی مستمندان باشد.
*دنیا برایش قفس تنگی بود که کلید شکستنش، شهادت بود.
*یک روز گفتم:خدایا کی مصطفی بزرگ می شود، دکتر بشود؟ گفت: دعا کنید اول بنده ی خوبی باشد و به خدا نزدیک شود بعد به درجات خدمت برسد.
*می گفت: معتقدم نام امام خمینی را نباید بدون وضو بر زبان جاری کرد،"جانم به فدایت امام، آمدی و اسلام را زنده کردی".
*بارها به او گفتند برادر عزیز شما با استعداد و تقوی و ایمانی که دارید، بهتر است به تحصیل علوم دینی بپردازید تا انشاالله از پشتوانه های محکم اسلام شوید.گفت: حق با شماست اما فرماندهی سپاه دستور داده که این جا باشم. اطاعت از فرماندهی، اطاعت از ولایت فقیه و واجب شرعی است.
*قبل از پند و نصیحت، با عملش حرف می زد، و سرلوحه ی رسیدن به تقرب الهی را نماز می دانست، وقتی هم صدای الله اکبر را می شنید، آثار خوشحالی و نشاط در چهره اش دیده می شد.درست همان کلامی که پیامبر اکرم(ص) در هنگام اقامه ی نماز به بلال فرمود:ارهنی یا بلال! یعنی خوشحال باش ای بلال و خوشحالی کن، هنگام نماز است.
*قبل از شهادت، فرماندهی در سطوح مختلف لشکر ثارالله را به عهده گرفته بود.کربلای 4و جزیره ی ام الرصاص آخرین حضور دنیایی او بود.