شماره خبر : 90112

دوشنبه 3 بهمن 1390

23:07:04

چاپ خبر

ذخیره خبر

نظرات کاربران

خشاب:روی تابوت را که کنار زدم، جای سر، پاهاش بود.

برای استخدام باهاش مصاحبه کردند.
در مورد جنگ گفت: تا زمانی که دشمن توی خاک ماست، مذاکره معنی نداره.
گفت: پاسدار کسی است که حاضر شود تا آخرین قطره ی خون خود را فدای اسلام کند.
از بالای خاکریز صدایم زد.
بی مقدمه به خورشید اشاره کرد و گفت: می بینی آفتاب چه طور غروب می کند؟
با تعجب گفتم: نه
گفت: آفتاب عمر من هم دارد غروب می کند.
حواله ی ماشین را که بهش دادند، نپذیرفت.
با خودم گفتم چقدر وضعش خوب است که ماشین برایش بی ارزش است.
وقتی رفتم توی خانه اش، یک اتاق کاه گلی بود و یک اتاق نیمه کاره.
آخرین بار که به مرخصی آمد گفت: حاج قاسم اسم تیپ ما را گذاشته تیپ امام حسین.دوست داری اسم تیپ ما چی باشه؟

گفتم: هر چی خودت دوست داری.
گفت: چون اسم تیپ ما امام حسین است دوست دارم مثل امام حسین شهید شوم.
سه روز نخوابیده بود. روز چهارم گفت: من چند دقیقه می خوابم، اگر کسی کارم داشت، خبرم کن.
چند دقیقه بعد از خواب پرید و گفت مثل این که زیاد خوابیدم چرا بیدارم نکردی؟
آخرین باری که زخمی شد، ترکش خورد به گلویش.
راننده داشت راه را اشتباه می رفت.کف آمبولانس خوابیده بود و با دست راه را نشان می داد.
آن قدر در منطقه مانده بود که که با آن حالت هم راه را نشان می داد.
موقعیت حاج قاسم خیلی خطرناک بود.
از پشت بی سیم اعلام کرد اگر من شهید شدم بعد از من حاج یونس فرمانده است.
با شهید حاج قاسم میر حسینی رفته بود حج.
تمام سوغاتی شان را از قم خریده بودند.
می گفتند: این پول، ارز کشور ماست. باید آن را به داخل برگردانیم.
به غیر از آب قمقمه، آب دیگری نداشتیم. دستور داد هر کس آب دارد، بدهد به اسیرهایی که از دیشب توی محاصره بودند.
*سردار شهید حاج یونس زنگی آبادی سال 1340 در روستای زنگی آباد کرمان متولد شد.
دوران نوجوانی او با طلوع انقلاب اسلامی همراه بود و حاج یونس به خیل عظیم رهروان امام پیوست.
با پیروزی انقلاب اسلامی به کردستان رفت و سال 60 رسما لباس سبز پاسداری را بر تن پوشید.
شروع جنگ تحمیلی، زندگی او را در جنگ خلاصه کرد و از او فرمانده ای بی نظیر ساخت.خاک شلمچه و عملیات کربلای 5 با شکوه ترین فراز زندگی حاج یونس بود و نام زیبای او را برای همیشه در کنار نام مردان بزرگ ایران زمین، جاودانه کرد.
خاطرا ت بر گرفته از کتاب "مثل مالک" نوشته ی احمد ایزدی از انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان کرمان
-